beni bekleyen şu iki güne çokça şey sığdırma arzusunu çok seviyorum…

 ama en çok “anne ide ditmemiş” diye uyanan laloşla güne başlyıp, koşturmaya başlamadan önce  günün o en sakin anlarını seviyorum. o gün sabahın köründe başlamış olsabile

bir de mahmur mahmur kahvaltı hazırlamayı, “anneye yadım edcem ben” diye peşimde dolanıp her şeyin ucundan kemiren laloşu…

ve yumurtayı en sevdiğimiz biçimde pişirip acaba kalbi mi yoksa çiçeği mi sever merakını…

günler harala gürele geçerken, anı yaşayabilmek ne kıymetli ve farkına varabilmek bunun…

aa pazar günü internet annelerinin oyun grubu günü lal’le ve daha bir sürü güzellikle  birlikte kudurucak mini boyları olanlar bir haber etsin bana

Bir akşam baktım ki baş edemiycem gel evladım dedim, sana hamur yapayım sen de bana mama yap

Şu ana kadar içinde mama geçen hiç bir cümleme hayır demişliği yok bunun rahatlığı ile koşturduk mutfağa… Biraz un, biraz su tabi bir de mami takıntımız olunca azık mavi gıda boyası az da benim gönlüm olsun diye kırmızı gıda boyası. Pek sağlıklı bir oyun hamuru oldu.

Yalnız işiniz bitince atıverin çöpe, ben niyeyse ağzını kapatıp saklamışım bir güzel şişmiş fırına versem ekmek olurdu tüm eve

Etraf bembeyaz olunca bir de şansıma erken çıkınca işten attık kendimizi laloşla karlara… Biraz kartopu savaşı, mümkün olduğunca yuvarlanmaca, kıpkırmızı olmuş bir burun ve çok kahkaha vardı bizde. Parmaklarımız uyuşana kadar kaldık sokakta, yaptığım kardan adamları, altımda poşetle kaydığım fıstıklıköşk yokuşunu hatırladım ben, bir de bizim karla ilk tanışmamızı…

Güzel anneler ve onların çok güzel çocuklarıyla tanıştık biz pazar günü…

Tanya hem fikir sahipliği hem de güleryüzü ile ev sahipliği yaptı kalabalığımıza. Ah ondan bu daveti duyunca nasıl mutlu oldum! Ne zamandır arayıştaydım şöyle güzel bir oyun grubu için, geçen sene ki tecrübelerden sonra anneleri şebek etmeden çocukları eğleyecek bir yerdi gönlümden geçen buldum sonunda, daha doğrusu o beni buldu:):):)

Güzel bir pazar sabahına başladık sizinle…

 Hande, Laçin, Esra, Ebrar, Deniz, Berrin(senin de vardı sanki blogun?? bir daha ki sefere sorulacak kendime not) sizi ve sizin bebişleri tanımak çok güzeldi en kısa zamanda yeniden ve daha kalabalık…

Alev alev yandığı günün sabahında, sıcaklığını atmamışken ve hatta daha gün bile doğmamışken,  ”Lütfen işe gitme anne” dedi bana. Her gün arkamdan el sallayan, “işe git anne” diyen Lal… Oysa ki biz halletmiştik gidiyorum ve geliyorum o da bunu anlıyor biliyor sanmıştım ben, yine mi yanlış anladım??

Devam etti bir de “anne işe gitme, mama alma!” bu kadar basit…

Gün içinde sık sık tekrarladı, her duyduğumda biri sıktı sol yanımdakini… Ne desem bilemediğim, susturamadığım, kulaklarımda çınlayan bir şey işte…

Sadece canım yanıyor bugün, bu odada, bu masada… Basit mi gerçekten?